PDF

Text-only Preview

Van:

Jeroen van Baardwijk
Aan:

Stadsredactie Eindhovens Dagblad <[email protected]>
Datum:
25 november 2010 17:16
Onderwerp:
T.a.v. dhr. M. Timmers – Situatie rondom Jeroen van Baardwijk

Geachte heer Timmers,
Gisteren heeft u telefonisch contact gehad met mijn vriendin (Sylvia Hermkens) over de beroerde situatie waarin ik
mij bevind. Zij heeft mij vervolgens gebeld met de mededeling dat u graag een overzicht van alle gebeurtenissen van
de afgelopen jaren wilde ontvangen. Dit overzicht treft u hieronder aan. Heel in het kort komt het verhaal er op neer
dat ik de afgelopen jaren alles kwijt ben geraakt, onder erbarmelijke omstandigheden probeer te overleven in een
caravan, over enkele maanden m’n laatste geld ook op is, en al jaren geconfronteerd wordt met de ene onwillige
instantie na de andere, die het “van het kastje naar de muur sturen” zo ongeveer tot kunstvorm hebben verheven.
Onderstaand overzicht is slechts een zeer summiere samenvatting, alle dossiers bij elkaar zijn goed voor een slordige
meter aan boekenplank. Het hele verhaal is zo uitgebreid dat ik een boek over de hele situatie zou kunnen schrijven
– hetgeen ik waarschijnlijk ook nog wel zal doen. Iedereen met wie ik hierover spreek is stomverbaasd, de reactie is
dan ook altijd dezelfde: niemand kan zich voorstellen dat zoiets in Nederland mogelijk is. Iedereen kan toch een
woning en een uitkering krijgen, en iemand met een autistische stoornis kun je toch niet op straat laten leven?
Ondanks de alom aanwezige verbazing en verontwaardiging blijft hulp echter uit. Mijn naaste familie (twee broers
en een zus) hebben zelfs expliciet geweigerd mij te helpen.
De hele situatie is zo hemeltergend en on-Nederlands dat het media-aandacht verdient. Ik ga dan ook graag met u in
gesprek hierover, in principe kunt u van mij alle details krijgen. U kunt mij telefonisch bereiken op 06-nnnnnnnn (als
ik in Nederland ben) of op +32 nnn nnnnnn (als ik in België ben). Eventueel kunt u ook contact opnemen met mijn
vriendin op 06-nnnnnnnn. U bent ook van harte welkom om met eigen ogen te komen aanschouwen onder wat voor
omstandigheden ik moet leven – of beter gezegd overleven.
Uw reactie zie ik graag per omgaande tegemoet.
Met vriendelijke groeten,
Jeroen van Baardwijk



Inleiding
Na jarenlang slachtoffer te zijn geweest van huiselijk geweld (psychisch, verbaal en fysiek) besloot ik in 2007 om te
gaan scheiden. Het was het begin van een complete echtscheidingsoorlog en een nieuwe lijdensweg die tot op de
dag van vandaag voortduurt. Inmiddels ben ik al ruim twee jaar dakloos, sta ik officieel niet meer ingeschreven in
Nederland zodat ik nergens meer recht op heb, heb ik bij alle denkbare instanties aangeklopt voor hulp en overal de
deur dichtgesmeten gekregen. Ik heb er zeer ernstige psychische en lichamelijke klachten aan overgehouden, drie
zelfmoordpogingen, twee opnames bij de GGZ, en een volledig verlies van alle vertrouwen in de Nederlandse
overheid en de “verzorgingsstaat”. Ik ben geconfronteerd met een politieapparaat waar excessief geweld, corruptie
en doofpotzaken dagelijkse kost zijn, een justitieel apparaat waar men niet gehinderd wordt door enige interesse in
achtergronden, ongeïnteresseerde “hulp”verleners die alleen zichzelf helpen om een hun eigen baantje in stand te
houden, en “hulp”ínstanties die als enige doel lijken te hebben zichzelf in stand te houden.
Toen ik dat laatste een keer uitsprak tegen een kennelijk intelligente politieman antwoordde hij: “Daarom heten het
ook in-STANT-ies”. Wijze woorden…
2008
 In het kader van Voorlopige Voorzieningen bij echtscheiding wordt de echtelijke woning aan mijn ex-partner
toegewezen. Ik word door de politie m’n huis uitgezet en aan m’n lot overgelaten.
 Na eerst enkele weken ondergedoken te hebben gezeten kom ik uiteindelijk terecht in een stacaravan in Lommel
(België) waar ik tot op de dag van vandaag in verblijf. Een caravan is echter een recreatieverblijf en niet bedoeld
voor permanente bewoning. In feite is het niets meer dan vier niet-geïsoleerde aluminium wandjes met een
vloer en een dak, en een aantal niet-isolerende ramen. In de zomer is het een oven, de rest van het jaar is de
binnentemperatuur gelijk aan de buitentemperatuur (dus als het buiten 10 graden vriest, vriest het binnen ook
tien graden). Verwarming is slechts zeer beperkt mogelijk in de vorm van een petroleumkacheltje, wat echter
weer leidt tot vochtproblemen en daarmee tot gezondheidsklachten.
 Fatsoenlijke woonruimte is niet te krijgen. In de sociale sector kan ik niet terecht; mijn kinderen wonen bij hun
moeder waardoor ik gezien wordt als alleenstaande man zonder kinderen en derhalve geen urgentie krijg.
Achteraan aansluiten op de wachtlijst dus, de wachttijd in Eindhoven bedraagt 6-7 jaar. De particuliere sector is
geen optie vanwege de hoge huurprijzen, kopen is geen optie vanwege aanvankelijk een zeer laag inkomen en
vervolgens helemaal geen inkomen.
 Ik meld me bij het Algemeen Maatschappelijk Werk (onderdeel van Welzijn Eindhoven), deze kunnen/willen
echter niets voor me doen.
 Bij Voorlopige Voorziening wordt door de Rechtbank een omgangsregeling vastgesteld waar mij ex-partner
vervolgens niet aan mee wenst te werken. Dit leidt herhaaldelijk tot confrontaties aan de voordeur en het
verschijnen van de politie. Die blijken volledig op haar hand te zijn, stellen zich tegenover mij bedreigend,
intimiderend en agressief op, en gaan meerdere malen over tot (in mijn ogen onterechte) aanhouding. Dit gaat
zonder uitzondering met veel excessief politiegeweld gepaard. Klachten over het optreden van de politie
verdwijnen in de doofpot.
 Door de school van mijn oudste zoontje (Tom, op dat moment 5 jaar oud) wordt de afdeling “Opvoeding en
Ontwikkeling” van Welzijn Eindhoven ingeschakeld. Deze concludeert na enige tijd dat de kindproblemen pas
opgelost kunnen worden als de partnerproblemen opgelost zijn en verwijst door naar Bureau Jeugdzorg. Bij BJZ
luid ik herhaaldelijk de noodklok over kindermishandeling (mijn ex-partner is van Duitse afkomst en overtuigd
aanhanger van de uiterst hardhandige “degelijke Duitse opvoeding”) maar daar wordt geen actie op
ondernomen. De indruk ontstaat dat er voor BJZ pas sprake is van kindermishandeling als er bloedvlekken op de
muur zitten en de kinderen per ambulance (met zwaailichten, sirenes en politiebegeleiding) naar het ziekenhuis
worden afgevoerd. Waarna ze waarschijnlijk de beschuldigende vinger naar andere instanties wijzen.
 Een poging aangifte te doen tegen mijn ex-partner wegens huiselijk geweld en kindermishandeling mislukt
vanwege de sluitingstijd van het bureau Gestel/Stratum; een melding opnemen kan nog wel. Met de melding
van kindermishandeling blijkt nooit iets gedaan te zijn, de melding van huiselijk geweld is doorgestuurd naar het
Steunpunt Huiselijk Geweld (eveneens onderdeel van Welzijn Eindhoven). Ergens onderweg blijkt de melding
aangepast te zijn en sta ik opeens geregistreerd als dader in plaats van als slachtoffer. De dader (mijn ex-partner)
wordt beschouwd en behandeld als slachtoffer. Ondanks dat ik herhaaldelijk wijs op deze fout weigert het SHG

dit te corrigeren. Het SHG lijkt het standpunt te hanteren dat bij huiselijk geweld de vrouw per definitie altijd het
slachtoffer is en de man per definitie altijd de dader; andersom bestaat voor hen niet. De toegewezen case-
manager blijkt allerminst onpartijdig te zijn en mijn ex-partner in alles te steunen. Na een aanklacht tegen hem
(onder andere vanwege een vermoeden van een sexuele relatie tussen hem en zijn cliënte) wordt hij van de zaak
afgehaald, de vervangende case-manager meldt zich ziek, vervolgens wordt het dossier begin 2009 gesloten.
 Omdat ik al mijn hele leven tegen dezelfde problemen aanloop vermoed ik een structurele oorzaak, en verzoek
de GGzE daarom om een uitgebreid psychologisch onderzoek. Dat vind men echter niet nodig en dus komt er
geen onderzoek.
2009
 Door aanhoudende ernstige psychische klachten meld ik me ziek bij mijn werkgever.
 Mijn ex-partner doet herhaaldelijk (valse) aangiften tegen mij waardoor ik diverse malen opgepakt word. De
politie blijkt keer op keer uiterst agressief en gewelddadig. Klachten over belediging, bedreiging, intimidatie,
machtsmisbruik, mishandeling en excessief geweld verdwijnen wederom zonder uitzondering in de doofpot.
Slechts één klacht haalt de Klachtencommissie, uit de stukken blijkt dat de klachtenprocedure bij de politie
inderdaad een wassen neus is.
 De echtscheidingsoorlog woedt onverminderd voort, mijn kinderen krijg ik niet te zien ook al heeft de rechter
anders beslist. Mijn ex-partner wordt nog steeds op alle mogelijke manieren geholpen en beschermd.
 In april doe ik een zelfmoordpoging (de eerste, later zullen er nog twee volgen) en word per ambulance
afgevoerd naar het ziekenhuis. Daags erna meld ik me bij de GGzE met een schreeuw om hulp en een verzoek
om opname, en word dezelfde middag nog opgenomen op De Grote Beek waar ik 2,5 week zal blijven. Daar krijg
ik echter geen hulp aangezien iemand ergens genoteerd heeft dat ik daar zit voor een “korte time-out”. Wat in
het dossier staat is heilig, daar kan niet van worden afgeweken.
 Ik heb dringend zelfstandige woonruimte nodig maar geen enkele instantie wil helpen. Het enige wat men overal
doet is afschuiven op andere instanties waarbij telkens opnieuw duidelijk wordt dat Welzijn Eindhoven de spil
van de hulpverlening zou moeten zijn. Dat zien ze daar echter anders. Welzijn Eindhoven roept “wij hebben geen
woningen” en verwijst door naar Woonbedrijf, de GGzE (waar ik al sinds 2007 onder behandeling ben), de
Gemeente Eindhoven en NEOS. Woonbedrijf roept “wij hebben geen woningen” en verwijst door naar Welzijn
Eindhoven, de Gemeente Eindhoven en NEOS. De GGzE roept “wij hebben geen woningen” en verwijst door naar
Welzijn Eindhoven, de Gemeente Eindhoven, NEOS, de daklozenopvang en het Leger des Heils. De Gemeente
Eindhoven roept “wij hebben geen woningen” en verwijst door naar Welzijn Eindhoven, Woonbedrijf, de eigen
daklozenopvang en NEOS. Enzovoorts, enzovoorts. Alle instanties verschuilen zich achter “wij hebben geen
woningen” en verwijzen naar elkaar door.
 Een tweede poging om bij de politie aangifte te doen van huiselijk geweld mislukt ook. Deze keer niet vanwege
de sluitingstijd van het bureau, deze keer wordt het mij expliciet VERBODEN om aangifte te doen. De wet stelt
heel duidelijk dat de politie verplicht is aangifte op te nemen maar opnieuw blijkt dat de Eindhovense politie een
staat binnen de staat is met haar eigen wetten en regels. De motivatie voor dit verbod (uit de mond van een
diender van hooguit een jaar of 24): mijn gedrag zou “ziekelijk” zijn en het zou “nergens over gaan”. Persoonlijk
vind ik niet dat zeven jaar van psychische, verbale en fysieke mishandeling “nergens over gaan”…
 Op verzoek van mijn ex-partner stelt de Gemeente Eindhoven een onderzoek in naar mijn verblijfplaats. Onder
het motto “meneer schijnt een caravan in België te hebben” word ik als zijnde “geëmigreerd” uitgeschreven als
inwoner. Een bezwaarprocedure helpt niet, de klachtencommissie oordeelt dat de argumentatie van de
Gemeente Eindhoven nogal rammelt maar adviseert de Gemeente vervolgens haar motivatie aan te passen en
de uitschrijving niet terug te draaien. In België verblijf ik echter als toerist in een caravan op een camping,
effectief ben ik nu dus nergens meer als inwoner ingeschreven.
 Onder druk van de Rechtbank en de Raad voor de Kinderbescherming gaat mijn ex-partner akkoord met
begeleide omgang tussen mij en mijn kinderen. Daarvoor bestaat echter een maandenlange wachtlijst.
 Ik stuur een noodkreet naar alle afzonderlijke leden van de Eindhovense Gemeenteraad, de afzonderlijke
wethouders en de burgemeester, maar ook dit levert geen reactie op.



2010
 Met veel moeite lukt het om bij de politie aangifte te doen tegen mijn ex-partner wegens kindermishandeling.
Daar hoor ik vervolgens niks meer van, later blijkt dat de aangifte niet in behandeling is genomen want “hij heeft
zijn kinderen toch al 1,5 jaar niet meer gezien”. Laat ik nou toch gedacht hebben dat kindermishandeling ergens
bovenaan op de prioriteitenlijst van Justitie stond.
 Ik blijf de deur platlopen bij allerlei instanties in een poging aan zelfstandige woonruimte te komen. Vanwege
mijn psychische gesteldheid zijn het Labrehuis (NEOS), de daklozenopvang en andere onzelfstandige woonruimte
(zoals kamerbewoning) geen optie; de GGzE onderschrijft dit. Bovendien kan ik in een dergelijke omgeving later
mijn kinderen niet ontvangen als er een definitieve omgangsregeling is vastgesteld.
 Ik loop nog enkele malen binnen bij Welzijn Eindhoven, waar men echter telkens niet gediend is van mijn
aanwezigheid en telkens de politie belt. In een poging van me af te komen stuurt Welzijn Eindhoven me een
brief waarin ze me de toegang tot hun gebouwen en terreinen ontzeggen.
 In uiterste wanhoop over mijn woningnood en het totale gebrek aan hulp van alle instanties plaats ik een
noodkreet op mijn (toen nog openbare) weblog waarin ik verkondig dat als het niet anders kan ik dan maar grof
geweld ga gebruiken. Rond dezelfde tijd stuur ik een brief naar Welzijn Eindhoven waarin ik aangeef binnen een
week geholpen te willen worden en er anders harde maatregelen zullen volgen. Bij Welzijn Eindhoven voelt men
zich bedreigd en doet men aangifte. Enkele uren later word ik (wederom met veel overbodig politiegeweld)
opgepakt. Op het politiebureau gaat de mishandeling drie dagen lang door. In de cel in het arrestantenverblijf
zak ik in elkaar, als ik enige tijd later bijkom liggen er wat papieren naast me. Men heeft me dus zo aangetroffen
maar gewoon laten liggen.
 Ik verblijf eerst drie dagen in de cel op het hoofdbureau, waarna de rechter-commissaris besluit mij veertien
dagen vast te houden in de Penitentiaire Inrichting in Vught. Vlak voor de zitting adviseert een psychiater mij dan
onder te brengen op een afdeling voor speciale zorg, de rechter-commissaris neemt dit over maar vervolgens
kom ik terecht op een gewone afdeling; pas een week later word ik overgeplaatst naar een afdeling voor speciale
zorg waarde die zorg echter uitblijft. De Reclassering adviseert vervolgens de voorlopige hechtenis nog eens met
90 dagen te verlengen, de Raadkamer besluit echter de voorlopige hechtenis op te schorten en mij onder
toezicht van Reclassering Nederland te plaatsen. Ook wordt een uitgebreid psychologisch onderzoek gelast.
 Na vrijlating moet ik mij verplicht melden bij het REG-team van de Gemeente Eindhoven; REG staat voor
“Reïntegratie Ex-Gedetineerden”. Bij de eerste afspraak zegt de medewerkster toe te zullen informeren naar
opvangmogelijkheden bij het Sint-Annaklooster en het Leger des Heils. Dat eerste contact bleek ook het laatste
contact te zijn, ik heb niets meer van het REG-team vernomen.
 Het psychologisch onderzoek door het NIFP (Nederlands Instituut voor Forensische Psychologie) is een geschenk
uit de hemel: de psychologe concludeert dat ik hoogbegaafd ben en het Syndroom van Asperger heb (een
autistische stoornis met als een van de belangrijkste kenmerken problemen bij het hanteren van sociale
situaties). De GGzE dacht zelf aan een persoonlijkheidsstoornis, is nog niet helemaal overtuigd van de diagnose
“Asperger” en wil aanvullend onderzoek.
 Een paar maanden later word ik door de politierechter veroordeeld tot 75 dagen hechtenis waarvan 60 dagen
voorwaardelijk (de overige 15 had ik al uitgezeten in voorlopige hechtenis), 60 uur taakstraf en een proeftijd van
twee jaar. Enkele maanden later volgt ook nog een voorwaardelijke veroordeling (€ 250 boete met een proeftijd
van twee jaar) wegens huisvredebreuk, omdat ik het toegangsverbod van Welzijn Eindhoven genegeerd heb.
 De aangifte van Welzijn Eindhoven is gedaan door Dinie van der Linden, lid van de Raad van Bestuur van de
Lumens Groep (waar Welzijn Eindhoven onderdeel van uitmaakt). Ik dien een klacht tegen haar in bij de
Klachtencommissie Welzijnswerk Eindhoven (KCWE), ook deze verdwijnt in de doofpot.
 In maart raak ik mijn baan kwijt en beland in de Ziektewet. Na twee maanden oordeelt de UWV-arts “psychisch
ziek is niet ziek”, beëindigt mijn ZW-uitkering en adviseert een WW-uitkering aan te vragen. Bezwaar hiertegen
wordt afgewezen, de standaardtermijn van zes weken voor bezwaren tegen overheidsbesluiten blijkt namelijk
niet te gelden voor de Ziektewet: daarvoor blijkt een termijn van slechts twee weken te gelden.
 De door de Rechtbank opgelegde begeleide omgang komt op gang maar is zeer beperkt: 1x 1,5 uur per twee
weken, en zelfs dat wordt door mijn ex-partner nog herhaaldelijk gesaboteerd.
 De politie wordt verblijd met nog een aantal klachten, waarmee de teller op 14 klachten uitkomt. De eerste 11
zijn in de doofpot verdwenen, de laatste drie zijn nog altijd niet in behandeling genomen.
 Als ik me bij het UWV Werkbedrijf meldt voor een WW-uitkering vertelt de ene medewerkster me dat ik die niet
kan krijgen omdat ik geen inschrijvingsadres heb, haar collega vertelt vervolgens dat een postbusadres

voldoende is. Dat laatste heb ik, dus dien ik toch een aanvraag in. Maar kennelijk zijn zelfs UWV-medewerkers
niet op de hoogte van hun eigen regels.
 De aanvraag voor een WW-uitkering wordt door het UWV afgewezen, evenals het bezwaar daartegen. Een
tweede aanvraag volgt, ook die en het tweede bezwaar worden afgewezen. Het blijkt dat een WW-uitkering
aangevraagd moet worden in het woonland, volgens het UWV woon ik in België en moet ik daar dus maar een
uitkering aanvragen. Bij de Nederlandse overheid kent men dus het verschil niet tussen een woonadres en een
verblijfadres. Op advies van mijn werkcoach bij het UWV vraag ik een Wajong-uitkering aan maar ook die
aanvraag wordt afgewezen.
Netto resultaat van dit alles is dat ik al sinds juni 2010 geen enkele vorm van inkomen meer heb en dus
noodgedwongen inteer op mijn financiële reserves. Deze zijn over zo’n twee maanden uitgeput waarna ik
alleen nog de keuze heb tussen doodgaan of een leven in de criminaliteit.

 Ik meld me verschillende keren bij het daklozenspreekuur om een inschrijving te krijgen zodat ik een uitkering
aan kan vragen. Dit wordt telkens opnieuw geweigerd omdat ik psychisch niet in staat ben om eerst wekenlang
in de nachtopvang te slapen. Ik wijs er telkens opnieuw op dat het wel degelijk mogelijk is om me alleen een
inschrijvingsadres te geven, aangezien ze dat enkele maanden eerder ook voor mijn vriendin gedaan hadden.
Dat wordt afgedaan met “de regels zijn al een hele tijd geleden veranderd”, de vraag sinds wanneer die dan
veranderd zijn wordt “beantwoord” met de opmerking “daarover gaan ik niet in discussie”.
 Als ik bij het daklozenspreekuur aangeef dat ik geen inkomen heb word ik doorverwezen naar het UWV
Werkbedrijf. Als ik daar vertel dat ik dakloos ben en geen inkomen heb word ik doorverwezen naar… het
daklozenspreekuur. Waar ik net vandaan kwam…
 Bij het UWV Werkbedrijf weet men vervolgens te vertellen dat ik ook geen Bijstandsuitkering aan kan vragen
omdat ik niet als inwoner ingeschreven sta.
 Ik heb een webdesignbedrijfje dat echter in het geheel geen omzet genereert, op grond daarvan dien ik bij de
Gemeente Eindhoven een aanvraag in voor een BBZ-uitkering (bijstandsuitkering voor een zelfstandig
ondernemer). Ook die aanvraag wordt afgewezen omdat ik niet als inwoner van Eindhoven ingeschreven sta. Het
bezwaar is inmiddels ingediend, het wachten is op een uitnodiging voor de zitting van de klachtencommissie.
 Ook bij Reclassering Nederland leg ik uit dat mijn problemen pas opgelost kunnen worden als mijn grootste
probleem (zelfstandige woonruimte) opgelost is. Ondanks alle mooie woorden op hun website verschuilt ook
mijn reclasseringswerkster zich achter “wij hebben geen woningen” en mijn “eigen verantwoordelijkheid”. Het
enige wat zij doet is het aandragen van zinloze en onwerkbare “oplossingen”; volgens haar moest ik mijn auto en
caravan maar verkopen, op kamers gaan wonen en dan een bijstandsuitkering aanvragen. Ondanks herhaald
uitleggen begrijpt ze niet dat onzelfstandige woonruimte geen optie is en dat iets te koop zetten niet
automatisch betekent dat het ook snel verkocht wordt. Ter illustratie: op de camping waar ik verblijf staan
caravans die al twee jaar te koop staan, en niemand koopt een caravan als je daar pas een half jaar later plezier
van kunt hebben. Volgens haar zijn die mensen er echt wel, maar desgevraagd weet ze geen namen te noemen.
Het dringt ook niet tot haar door dat kamerbewoning financieel niet haalbaar is; zelfs na extreme bezuinigingen
komen mijn totale lasten (vaste lasten plus levensonderhoud) uit op circa € 1.000 per maand, terwijl een
bijstandsuitkering enkele honderden Euro’s lager is. Alleen met zelfstandige woonruimte zou ik net rond moeten
kunnen komen van een bijstandsuitkering. Ze kan ook niet bevatten dat het voor mij onmogelijk is om een baan
in loondienst te krijgen; geen enkele werkgever zit te wachten op een dakloze man van 43 met psychische
klachten, hoogbegaafdheid, een autistische stoornis en een strafblad. Volgens haar zijn er genoeg werkgevers
die zo iemand wel in dienst zouden nemen, maar op de vraag welke werkgevers dat dan zijn volgt enkel stilte.
 Ik vertel mijn reclasseringswerkster dat er maar één manier is om alle instanties mee te krijgen, namelijk door
het ze onmogelijk te maken cliënten op elkaar af te schuiven. Daartoe is het nodig al die instanties bij elkaar aan
tafel te krijgen zodat gezamenlijk een oplossing bereikt kan worden. Als ik zo’n uitnodiging rondstuur zal dat
echter geen indruk maken, het zal meer indruk maken als die uitnodiging door Reclassering Nederland
verzonden wordt. Ze gaat daarmee akkoord op voorwaarde dat ik de tekst voor de uitnodiging aanlever. Die
krijgt ze een week later, waarna ze opeens ontkent iets toegezegd te hebben. Als ik vraag of ze die bijeenkomst
alsnog gaat organiseren (een simpele ja/nee-vraag) weigert ze antwoord te geven.
 Mijn reclasseringswerkster functioneert dermate slecht dat ik een klacht tegen haar indien. Vervolgens krijg ik
een andere toegewezen die zich echter dusdanig misdraagt dat hij een nieuw record vestigt: op
woensdagmiddag belde hij om een “afspraak” te maken, op vrijdagochtend sprak ik hem op het kantoor van
Reclassering Nederland in Eindhoven waar hij binnen tien minuten besloot het reclasseringstoezicht te
beëindigen en de zaak terug te sturen naar de Officier van Justitie. Nog dezelfde middag gaat de klacht tegen
hem op de post. Van introductie tot klacht in 48 uur.

 Terugsturen van de zaak naar de OvJ betekent dat ik binnenkort terug de cel in ga tot de OvJ besluit wat de
volgende stap zal zijn, volgens mijn advocate betekent dat in de praktijk dat ik de voorwaardelijke celstraf van 60
dagen alsnog uit moet zitten. Daarnaast is het nog maar de vraag of de uitvoering van de taakstraf nog doorgaat,
hetgeen eveneens 60 dagen celstraf betekent.
 Ik heb geprobeerd me aan te melden bij het Sint-Annaklooster (onder andere gericht op hulp aan daklozen en
ex-gedetineerden), daar ziet men het echter niet zitten en maakt men zich vooral druk om de vraag wie de
rekening gaat betalen.
Woonsituatie
 Sinds augustus 2008 verblijf ik een stacaravan (met bijbehorend tuinhuisje) op Recreatiepark Blauwe Meer in
Lommel, België. De caravan is eigendom, het perceel wordt gepacht voor ruim twee mille per jaar exclusief
nutsvoorzieningen.
 De caravan is voorzien van vaste aansluitingen voor gas, water en elektriciteit maar deze zijn peperduur: gas en
water kosten € 3,85 per kubieke meter, elektriciteit € 0,49 per kWh. Nee, geen typefouten!
 De caravan is bedoeld als recreatieverblijf in de zomermaanden en dus niet geïsoleerd. Verwarming is zeer
beperkt (petroleumkachel) en brengt vochtproblemen met zich mee, hetgeen weer niet bevorderlijk is voor de
gezondheid.
 De caravan heeft geen douche en toilet en geen warm en koud stromend water. Er ligt wel een waterleiding
maar deze is afgesloten. Het tuinhuisje is niet geïsoleerd en heeft geen verlichting.
o Douchen kan alleen in het toiletgebouw. Buiten het hoogseizoen is het circa vijf minuten lopen naar het
enige nog opengestelde toiletgebouw (er ligt er ook eentje op nog geen 100 meter afstand maar die is
alleen in het hoogseizoen open).
o Het tuinhuisje is voorzien van een toilet, de stortbak is echter kapotgevroren en er is geen geld voor
reparatie of vervanging. De watertoevoer van de stortbak heeft geen aparte afsluiter waardoor
noodgedwongen de hoofdkraan dichtgedraaid is. Hierdoor is er in de caravan ook geen stromend water
meer. Bij heel slecht weer wordt het toilet soms nog wel gebruikt en vervolgens doorgespoeld met een
emmer opgevangen regenwater. In de vrieskou met je broek op je enkels op een toilet zitten, met het
schijnsel van een zaklamp als enige verlichting, is een ervaring op zich. Maar geen bijster plezierige.
o In warm water werd voorzien door een geiser in het tuinhuisje. Door de extreme kou in de winter van
2008/2009 is deze kapotgevroren, door geldgebrek is deze nooit meer vervangen.
o In koud water wordt voorzien door één of twee keer per dag een emmer water te gaan halen in het
toiletgebouw. Warm water wordt geleverd door een waterkoker.
Kortom:
 Mijn situatie: psychische klachten, een autistische stoornis, geen adequate woonruimte, geen inkomen, geen
geld, geen mogelijkheid om een baan in loondienst te verwerven, geen toekomst. De oplossing: zelfstandige
woonruimte in Eindhoven, dan kan ik vervolgens een uitkering aanvragen en beginnen weer een leven op te
bouwen (met ondersteuning van de GGzE voor het leren omgaan met het Syndroom van Asperger).
 Tal van instanties zijn bekend met mij, mijn problematiek èn de oplossing: Gemeente Eindhoven (diverse
afdelingen, tot aan de Gemeenteraad en het College van B&W toe), Welzijn Eindhoven, Algemeen
Maatschappelijk Werk, Steunpunt Huiselijk Geweld, UWV (diverse afdelingen), NEOS, Leger des Heils, GGzE,
Woonbedrijf, Urgentiecommissie, Sint-Annaklooster, Stedelijk Kompas, politie, justitie, reclassering. En dan zal ik
er nog wel een paar vergeten zijn.
 Vrijwel alle instanties verschuilen zich achter “wij hebben geen woningen” en verwijzen naar elkaar door. Enige
positieve uitzondering tot nog toe is de GGzE waar mijn behandelaar momenteel probeert samen met het
Stedelijk Kompas een oplossing te bewerkstelligen. Ik weet inmiddels precies hoe het balletje in een flipperkast
zich moet voelen
.
 Over twee maanden zijn mijn financiële reserves uitgeput en rest mij enkel nog zelfmoord, de hongerdood of de
criminaliteit – alle drie duidelijk geen wenselijke opties, niet voor mij, niet voor mijn vriendin en al helemaal niet
voor mijn kinderen (op dit moment 9 en 5 jaar oud).

 Aandacht in de media is mijn laatste strohalm. Instanties willen graag aandacht voor zichzelf in de media maar
zitten bepaald niet te wachten op negatieve aandacht. Het zou niet de eerste keer zijn dat onwillige instanties
opeens enorm hun best gaan doen als ze negatief in de pers komen.
 De overheid en de diverse instanties hebben kennelijk geld teveel. Al die bemoeienissen van hulpinstanties, de
telkens terugkerende politie-inzet, detentie, opnames in zorginstellingen, de al drie jaar durende ondersteuning
van de GGzE, alles bij elkaar moet ik de Nederlandse overheid al vele tienduizenden Euro’s gekost hebben –
tienduizenden Euro’s aan geld van de belastingbetaler! Zolang ik niet geholpen word zal mijn problematiek de
overheid de komende jaren nog vele tienduizenden (zo niet honderdduizenden) Euro’s kosten. Dat alles had
voorkomen kunnen worden (en de toekomstige hoge kosten kunnen voorkomen worden) met één
spreekwoordelijke druk op de knop: geef mij een zelfstandige woonruimte en een uitkering, dan heb ik al die
instanties (behalve dan de GGzE) ook niet meer nodig. De enige kosten die de overheid dan nog heeft zijn
voorlopig de kosten van een bijstandsuitkering tot ik weer in mijn eigen inkomen kan voorzien – een fractie van
wat al deze ellende al gekost heeft en nog gaat kosten als de hulp uitblijft.